1. Жалдын, куйруктун ж. б. жоонураак келген айрым талы жана алардын жалпы аты. Кыл чайнап, балбан Тиштээк кайраттанган (Маликов). Кыл аркан. Кыл чылбыр. 2. Жалпы эле жүн, териден түшкөн жүн. Кийим илгичтеги чапанынын суусун силкип, кыл-сылын тазалап кайрадан илип койдум (Каимов). Султаның Табыл унчукпайт, Оң колун карап ыргытып, Бир тутам буурул кыл таштайт («Эр Табылды»). 3. Музыкалык аспапта (комуз, балалайка ж. б.) тагылуучу ичегиден, сымдан жасалган жипче. Уч буроо, жалгыз тээк, үч кыл комуз (Осмонов). Асан карыя комузунун кылын саал чыңап, тээгин жогору жылдырып койду (Токомбаев).

Эң, өңчөй. Биздин заман учкул заман – Замандардын кыл алды (Бөкөнбаев). Кырк жигитин карачы, Кыл баатырдан кураган («Курманбек»).

Бир нерсени иштөө, жасоо. Кылганың киши үчүн болсо, үйрөнгөнүң өзүң үчүн (макал). Эгин айдап мал багып, Эмгек кылчу жай келди (Осмонкул).